PSG ile Doğrulanmış Uyku Bruksizminde İntraoral Bulgular ve Özbildirimli Bruksizm ile Karşılaştırma

Creative Commons License

koca c. g., yıldırım b., Tunç S. K., Ongun İ., Sadry S.

Cumhuriyet Dental Journal , cilt.29, sa.3, ss.552-560, 2026 (Scopus, TRDizin)

Özet

Amaç: PSG ile doğrulanmış uyku bruksizmi hastalarındaki intraoral klinik bulguların dağılımını belirlemek ve bu bulguların sıklığını, yumuşak damak boyutları ve VKİ ile birlikte, özbildirimli bruksist hastaların bulguları ile karşılaştırmaktır. Gereç ve Yöntemler: Bu retrospektif çalışmaya, 2021–2023 yılları arasında Uşak Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi Ağız, Diş ve Çene Cerrahisi Anabilim Dalı'na başvuran 98 hasta (49 PSG ile doğrulanmış, 49 özbildirimli bruksist hastalar) dahil edildi. İntraoral bulgular (diş aşınması, linea alba, dilde diş izi, çiğneme kası ağrısı, TME ağrısı), sefalometrik radyograflarda yumuşak damak boyutları ve VKİ kaydedilerek gruplar arasında karşılaştırıldı; istatistiksel anlamlılık düzeyi p < 0,05 olarak kabul edildi. Bulgular: Linea alba (%75,5 vs. %42,9; p = 0,001), dilde diş izi (%65,3 vs. %34,7; p = 0,002), TME ağrısı (%57,1 vs. %34,7; p = 0,026) ve yumuşak damak uzunluğu (39,12 ± 1,50 vs. 37,42 ± 1,84 mm; p = 0,001) PSG ile doğrulanmış grupta anlamlı derecede daha yüksekti; diş aşınması ise özbildirimli grupta anlamlı derecede daha yaygındı (%57,1 vs. %20,4; p = 0,001). Çiğneme kası ağrısı ve yumuşak damak kalınlığı gruplar arasında anlamlı farklılık göstermedi. VKİ; yumuşak damak uzunluğu (r = 0,391) ve daha güçlü şekilde yumuşak damak kalınlığı (r = 0,789) ile pozitif korelasyon gösterdi (her ikisi p = 0,001). Cinsiyet, yaş ve VKİ kontrol edildikten sonra, linea alba, dilde diş izi ve TME ağrısı ile ilişkiler anlamlı kalırken, diş aşınması ile ilişki anlamlılığını kaybetti. Sonuçlar: Sonuç olarak, özbildirimli bruksizm, PSG ile doğrulanmış uyku bruksizminde tanımlanan klinik profilin yalnızca bir kısmını yakalamıştır; linea alba, dilde diş izi ve TME ağrısında daha düşük sıklıklar ve diş aşınması ile daha güçlü bir ilişki görülmüştür. Klinisyenler, özellikle tanı yaklaşımları arasında eşdeğerlik varsayan tedaviler planlarken, yalnızca hasta bildirimine dayanan bruksizm semptomlarına güvenirken dikkatli olmalıdır.
Objectives: To determine the distribution of intraoral clinical findings in patients with PSG-confirmed sleep bruxism, and compare their frequency, along with soft palate dimensions and BMI, to those in self-reported bruxism patients. Materials and Methods: This retrospective study included 98 patients (49 PSG-confirmed and 49 self-reported bruxism patients) presenting to theDepartment ofOraland MaxillofacialSurgery,UşakUniversity, between 2021 and 2023. Intraoral findings (tooth wear, linea alba, tongue scalloping, masseter pain, TMJ pain), soft palate dimensions on cephalometric radiographs, and BMI were recorded and compared between groups, with p < 0.05 accepted as statistically significant. Results: Linea alba (75.5% vs. 42.9%; p = 0.001), tongue scalloping (65.3% vs. 34.7%; p = 0.002), TMJ pain (57.1% vs. 34.7%; p = 0.026), and soft palate length (39.12 ± 1.50 vs. 37.42 ± 1.84 mm; p = 0.001) were significantly greater in the PSG- confirmed group, while tooth wear was significantly more prevalent in the self-reported group (57.1% vs. 20.4%; p = 0.001). Masseter pain and soft palate thickness did not differ significantly between the groups. BMI correlated positively with soft palate length (r = 0.391) and positively more strongly with thickness (r = 0.789; both p = 0.001). After adjusting for sex, age, and BMI, associations of diagnostic group with linea alba, tongue scalloping, and TMJ pain remained significant, whereas its association with tooth wear did not. Conclusions: In conclusion, self-reported bruxism captured only part of the clinical profile identified in PSG-confirmed sleep bruxism, with lower frequencies of linea alba, tongue scalloping, and TMJ pain, and a stronger association with tooth wear. Clinicians should be cautious when relying solely on patient-reported bruxism symptoms, particularly when planning treatments that assume equivalence between diagnostic approaches.